Straatfotografie in de Filippijnen

Arme kinderen Baguio
Straatfotografie Draak dans in Manilla
Straatfotografie bedelaars in Manilla
Manilla basketbal spelers op straat
Manilla arme jongen voor deur
Straatfotografie oude droevige hong
Straatfotografie Manilla kleine kat met man
Manilla straatkinderen met tuk tuk
Kat voor voeten man Manilla
Black Nazarene festival vuurspuwer
Oud stadsdeel Manilla straatfotografie
Manilla oude man met kind onder bank
Straatkind in Manilla
Filippijnen meisjes op straat
Tarlac vrouw met hond
Straatfotografie in de Filippijnen 1
Filippijnen wassen kind
Kinderen op straat Filippijnen
Kinderen op strand Dagupan
Straatfotografie in de Filippijnen 2
Manilla straatkinderen op poort
Manilla oude bussen
Vader met kind Filippijnen
Vissers op strand Dagupan
Spellend kind Dagupan
Kind speelt met ballon Manilla
Cowboy man oude bus Manilla
Manilla markt straatfotografie
Dorp Filippijnen kinderen op bank
Kind met poppen Manilla
Vrouw op vismarkt Dupapan
Man met kat Manilla
Manilla straatfotografie man met kind en bal
Dagupan strand vissers met netten
Tono festival Manilla zegening
Manilla kind wassen met hond op straat
Manilla happyland man met opvliegende duiven
Manilla witte hond met vrouw

Straatfotografie in de Filippijnen met Maceij Dokowicz

Een onvergetelijke reis in de Filippijnen tijdens een workshop straatfotografie met Maceij Dokowicz. In de levendige drukke straten van Manilla, temidden van het tumult van het Black Nazarene Festival, begon mijn reis door de wereld van straatfotografie. De cursus, onder leiding van de gerenommeerde fotograaf Maceij Dokowicz beloofde een diepgaande verkenning van deze voor mij nieuwe vorm van fotograferen in de Filippijnen. Helaas nam door het onverwachte afscheid van Dokowicz, Maceij op de derde dag de cursus straatfotografie een onverwachte wending. Toch besloten om heel de tocht samen te blijven als groep en met wisselende motiviatie en succes probeerden we vast te leggen wat de Filippijnen ons te bieden had.

Het Black Nazarene Festival, een van de grootste religieuze evenementen in Manilla, diende als het perfecte decor voor onze eerste stappen in de wereld van straatfotografie. De drukte van de menigte, de kleurrijke processies en de diepgewortelde spirituele beleving vormden een rijke voedingsbodem voor het vastleggen van authentieke momenten.

De lens werd onze toegangspoort tot een wereld van emoties, tradities en spontane interacties. Na een dag fotograferen was het tijd om voor de eerste keer om onze eerste stappen in straatfotografie voor te leggen aan Maceij Dokowiczj tijdens een 1 op 1 bespreking. Hier kreeg ik de raad om niet te veel in beeld te brengen, en een muur of neutrale achtergrond te gebruiken om mijn onderwerpen beter te kunnen isoleren. Allemaal nuttige tips om mijn niveau van straatfotografie naar een hoger niveau te tillen.

De tweede dag van de workshop veranderde echter abrupt in een periode van rouw toen Maceij Dokowicz plotseling het trieste nieuws ontving van het overlijden van zijn moeder. Met een zwaar gemoed was hij dan ook genoodzaakt om de workshop stop te zetten en onmiddellijk terug te keren naar Polen om tijd door te brengen bij zijn overleden moeder, samen met zijn familie. Deze onvoorziene wending liet de groep verweesd achter, maar in plaats van de camera’s neer te leggen, besloten we als groep onze reis voort te zetten en naar eigen inzicht proberen om onze indrukken vast te leggen.

De route die we gingen volgen lag al vast. De hotels waren immers al op voorhand geboekt. Gelukkig was het fijne groep, samengesteld met heel uiteenlopende karakters. Zo waren er twee mensen van Australië, een Fransman die nu in Thailand woonde, en een Spaanse levensgenieter. S’avonds kwamen we samen om de foto’s te bekijken en sloten de dag telkens af in een plaatselijk restaurant. Het wegvallen van Maciej betekende echter ook het wegvallen van onze voornaamste stimulans en motivator voor onze workshop straatfotografie. De motivatie ging bij iedereen dus op en neer, en het was niet altijd even gemakkelijk om vol te houden. Zo waren er dagen bij dat er niet gefotografeerd werd.

Tarlac, Baguio en Dagupan werden onze nieuwe podia voor onze straatfotografie, elk met zijn eigen unieke sfeer en verhalen. De straten van Tarlac brachten rust en sereniteit, terwijl Baguio ons verwelkomde met zijn koelere klimaat en levendige kleuren. Dagupan, gelegen aan de oevers van de Lingayen Gulf, bood een visueel feest van maritiem leven en dagelijkse bezigheden. Zonder de begeleiding van Dakowicz ging onze groep intuïtief te werk, elkaar inspirerend en motiverend om het beste uit elke foto te halen. De omgeving was echter niet altijd even inspirerend en soms was het moeilijk om enkele goede beelden te kunnen maken.

De afwezigheid van de geplande workshops bracht dan wel een nieuw soort vrijheid met zich mee. Zonder een vaststaand programma waren we vrij om spontane momenten vast te leggen, zonder de druk van specifieke technieken of concepten. Het werd een organische ontdekkingsreis door de lens, waarbij we ons lieten leiden door de visuele prikkels die de Filippijnen ons boden. Dit was niet altijd gemakkelijk. Bij het zijn van een camera ging zowat 95% van de Filippijnen poseren, waarbij ze een V teken maakten met één hand, of een L teken onder de kin om hun glimlach te accentueren. Lief en vriendelijk, maar helaas waardeloze beelden voor straatfotografie waar het allemaal om natuurlijke niet geposeerde beelden draait.

De foto’s die tijdens deze dagen met veel moeite werden vastgelegd, weerspiegelen dus niet alleen de schoonheid van het land, maar ook de veerkracht en cvan de groep. Elke foto vertelt een uniek verhaal, vastgelegd met een persoonlijke invalshoek en interpretatie. Het was een collectieve inspanning om de geest van de straat vast te leggen, om de diversiteit van de Filippijnse cultuur en de dagelijkse rituelen vast te houden. Soms door heel snel te fotograferen, soms met eindeloos geduld en interactie met de Filippijnen.

Ondanks de uitdagingen die de afwezigheid van Maceij Dokowicz met zich meebracht, groeide de groep dichter naar elkaar toe. De gedeelde passie voor fotografie en de liefde voor de kunst overbrugden de culturele verschillen en taalbarrières. We werden niet alleen medefotografen, maar ook vrienden die elkaar aanmoedigden en ondersteunden. S’avond was er altijd het dinner waarbij we samen kwamen. Ook s’morgens tijdens het ontbijt was de groep compleet.

De hoogtepunten van onze reis culmineerden in het vastleggen van het Tondo Festival in Manilla op de laatste dag. Het festival bracht een explosie van kleur, ritme en opwinding, en onze lenzen registreerden elke dansende beweging, elke uitdrukking van vreugde en elk moment van culturele trots. Het diende als een krachtige afsluiting van een reis die vol onverwachte wendingen zat.

Hoewel de workshop straatfotografie abrupt werd onderbroken, bloeide er een onvergetelijke ervaring op. De foto’s die uit deze reis voortkwamen, overstijgen de technische aspecten van fotografie. Ze weerspiegelen de kracht van veerkracht, de schoonheid van spontaniteit en de kracht van een groep. De Filippijnen, met zijn rijke culturele erfenis en gastvrije bevolking, zullen voor altijd in onze herinneringen blijven, vastgelegd in de pixels van de beelden die we hebben vastgelegd tijdens deze onvergetelijke reis door de lens. En ondanks het feit dat het stopzetten van de workshop volledig door overmacht is dienen te gebeuren is Maceij Dokowicz zo goed geweest om iedereen het volledige terug te betalen.